"บทความแด่ผู้จากลา"


...คนเราเกิดมาเพื่อเติมเต็มซึ้งกันและกัน บ้างชดเชยในความสามารถที่หายไปบ้างเติมเต็มใน
ส่วนที่ขาดให้กันและกัน แต่ก็ไม่ทุกคนที่จะมีโชคได้เจอกับสิ่งที่ตนตามหาอยู่...

...มีชายคนหนึ่งเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่ทุกคนตามหามาทั้งชีวิตและทุกคนพยายามเพื่อให้ได้มา...

...และในวันหนึ่งเค้าก็รู้ตัวว่าสิ่งๆนั้นที่เค้าพยายามหาอยู่แท้จริงแล้วอยู่ไม่ไกลแต่เพียงขยับ
ปลายนิ้วก็สัมผัสได้...แต่ชายคนนั้นก็โง่เกินกว่าที่จะรู้ว่าเพียงแค่ความพยายามที่เล็กน้อยจน
ไม่อาจเรียกว่าความพยายามนั้นก็เพียงพอที่จะรักษาสิ่งนั้นเอาไว้ได้...

...เมื่อเวลาผ่านไปและสิ่งที่ต่างๆได้ทำไปนั้นผิดแทบทุกอย่างชายคนนี้ก็ตระหนักได้ว่า ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ที่ไหนก็ไม่อาจหาสิ่งได้มาทดแทนสิ่งนี้ได้จึงตัดสินใจเพื่อทวงคืนมาด้วยทุกวิธีทางที่เขาจะทำได้แต่ไม่ว่าจะอย่างไรสิ่งนั้นได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา...

...เสียงที่คอยบอกชายคนนี้เสมอๆว่า”ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หลอก”เมื่อชายคนนี้รู้สึกเหนื่อย
กับสิ่งที่ทำอยู่ สอนให้ชายคนนี้ยิ้มเวลาเขาทำหน้าเครียด และบอกเขาเสมอๆว่าบนโลกนี้มีสิ่งเดียวเท่านั้นแหละที่ไม่สามารถเอากลับมาได้ก็คือ...กาแฟที่กินหมดแล้ว…คอยมองรอบๆตัวเองและหาๆๆ ....หาอะไรก็ไม่รู้ แต่พอชายคนนี้ถามก็ตอบว่า”อ๋อ..!หาเจอแล้วอยู่ตรงนี้เอง”และยาม
ที่รู้ว่าชายคนนี้ไม่สบายก็แวะมาทุกวันโดยให้เหตุผลว่า”มาเดินเล่น!”ทั้งๆที่บ้านออกจะไกลเป็นกิโลๆ...

...แต่เพียงแค่เสียงหายใจของสิ่งนั้นก็ไม่อาจที่จะได้ยินอีกต่อไป....


..."ไม่มีโอกาศใดให้กับคนผู้ไม่เห็นค่าของคนสำคัญ
แม้จะมีความพยยายามเพียงได้ก็เป็นแค่ได้ลมที่ไม่มีแม้น้ำ้หนัก
ที่จะพัดให้ขนนกลอยขึ้นมาได้"...